Strategie polityki pieniężnej w warunkach deglobalizacji

Bezprecedensowe tempo rozwoju nowoczesnych technologii, których produkty zmieniły w ostatnich dziesięcioleciach radykalnie życie mieszkańców nawet najbardziej odległych zakątków globu, było w dużym stopniu rezultatem otwarcia się szeroko rozumianej społeczności międzynarodowej na współpracę, określoną z czasem jako proces globalizacji.

Procesowi temu towarzyszyła nieobserwowana dotychczas skala międzynarodowego podziału pracy, wymiany myśli technologicznej oraz rozwoju handlu, które zdynamizowały tempo wzrostu gospodarki światowej oraz wykreowały nowe światowe centra gospodarczo-finansowe. Rozwój tych ostatnich zachwiał jednak funkcjonującym właściwie od drugiej wojny światowej układem sił gospodarczych, w którym wiodącą rolę odgrywały Stany Zjednoczone wraz z innymi najwyżej rozwiniętymi krajami świata (Europa Zachodnia, Japonia, Kanada). Doszło do ostrego konfliktu na tle podziału korzyści z uczestnictwa w procesach globalizacji, którego najbardziej widocznym wyrazem stała się wojna handlowa, jaka toczy się od prawie dziesięciu lat pomiędzy Stanami Zjednoczonymi i Chinami, dwoma największymi obecnie gospodarkami świata. Ponieważ kraje te są również wiodącymi uczestnikami wymiany międzynarodowej, konflikt pomiędzy nimi rzutuje na całość międzynarodowych stosunków gospodarczych oraz perspektywy rozwoju gospodarki światowej, odwracając procesy globalizacji.